บทที่ 1 1 แก้วตาดวงใจ
บัวชมพู เกษมธารา หญิงสาววัย 22 ปี เจ้าของดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส มองหน้าเพื่อนสนิททั้งเก้าคนในกลุ่มที่เพิ่งผ่านพ้นมรสุมการทำโปรเจกต์จบมาด้วยกันหมาด ๆ หลังจากใช้เวลาถกเถียงกันอยู่นานสองนานด้วยเสียงโหวตเอกฉันท์ จุดหมายปลายทางแห่งการพักผ่อนเพื่อฉลองความสำเร็จในครั้งนี้ก็เคาะลงที่ จังหวัดเชียงใหม่ เมืองแห่งขุนเขา สายหมอก และความทรงจำ
แก๊งเพื่อนสนิทกลุ่มนี้ประกอบไปด้วยสาว ๆ สี่คน ได้แก่ น้ำ สาวสายลุยผู้จัดการทริปตัวยง, เค้ก สายคาเฟ่ผู้มีกล้องฟิล์มติดตัวตลอดเวลา, นุ่มนิ่ม สาวน้อยอารมณ์ดีผู้พกขนมเต็มกระเป๋า และ บีบี สายแฟชั่นที่พร้อมลั่นชัตเตอร์ทุกมุมถนน
ส่วนฝั่งหนุ่ม ๆ อีกห้าคนนำทีมโดย โปรด หนุ่มมาดนิ่งสุขุมผู้รับหน้าที่พลขับมือหนึ่ง, ภูผา ชายหนุ่มร่างใหญ่ใจดีสายธรรมชาติ, มาร์วิน หนุ่มอารมณ์ดีสร้างเสียงหัวเราะให้แก๊งได้ตลอดเวลา ปิดท้ายด้วยคู่แฝดสุดแสบอย่าง นาที และ นิว ที่ไม่ว่าจะไปไหนก็มักจะมีเรื่องให้ตื่นเต้นได้เสมอ
“เราตกลงกันแล้วว่าจะไปเชียงใหม่ แต่คุณชมพู เธอไปตกลงกับพ่อเธอหรือยัง ไปได้แน่ใช่ไหม?”
น้ำดึงมือเพื่อนสาวเข้ามาอยู่กลางวงสนทนาที่กำลังชุลมุนกับการวางแผนทริป แววตาของเพื่อนสาวในกลุ่มฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เพราะทุกคนรู้ดีว่าเบื้องหลังรอยยิ้มสดใสของบัวชมพูนั้น คือกฎเหล็กและสายตาอันเฉียบคมของ อาจารย์ภมร ผู้เป็นพ่อ อาจารย์หนุ่มใหญ่ผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วและขึ้นชื่อเรื่องการหวงลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนยิ่งกว่าไข่ในหิน
“ได้สิ คุยกับพ่อแล้วเรียบร้อยน่า” บัวชมพูถอนหายใจเบา ๆ พลางยิ้มแห้งเพื่อกลบเกลื่อนความวิตกในใจ
“ชัวร์แน่นะ? ไม่ใช่ว่าพอใกล้ถึงวันแล้วท่านเกิดเปลี่ยนใจ อาจารย์ภมรบุกมาลากตัวถึงสนามบิน พวกเราได้วิ่งป่าราบกันหมดแก๊งพอดี”
โปรดถามย้ำด้วยสีหน้าจริงจัง มือหนายกขึ้นดันแว่นตาพร้อมกับเลิกคิ้วมองเพื่อนสาวอย่างไม่ค่อยไว้วางใจนัก เพราะภาพจำที่อาจารย์ภมรเคยเดินตรวจความเรียบร้อยในคณะด้วยมาดนิ่งสนิทและรัศมีตึงเครียดระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ ยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำของเดอะแก๊งทุกคน
น้ำพยักเพยิดสมทบ “นั่นสิ แกกล้าเผชิญหน้ากับสายตาดุ ๆ ของอาจารย์แล้วเหรอ บอกมานะว่าใช้แผนไหนแลกกับการได้มาเที่ยวสามวันสองคืนเนี่ย”
“ก็แค่...”
แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของ อาจารย์ภมร กลิ่นอายของกระดาษตำราเรียนและหมึกพิมพ์เก่า ๆ ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบจนน่าอึดอัด บัวชมพูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวบางกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่น ขณะยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้สักทองที่บิดานั่งนิ่งอยู่หลังกองเอกสาร
เมื่อวานนี้… ภาพเหตุการณ์ที่เธอต้องใช้ทั้งน้ำตาและความอ้อนวอนขั้นสุดเพื่อแลกกับอิสระครั้งนี้ยังคงชัดเจนในความทรงจำ
ตั้งแต่ เอกณัฐ อดีตเพื่อนสนิทที่อาจารย์ภมรไว้วางใจให้คอยช่วยเป็นหูเป็นตาและดูแลลูกสาวได้ย้ายออกไปเรียนที่อื่น อาจารย์ภมรก็ยิ่งระแวดระวังและเข้มงวดกับบัวชมพูเป็นทวีคูณ กฎเหล็กข้อสำคัญที่สุดที่พ่อตั้งไว้คือ “ห้ามมีความรักในวัยเรียนเด็ดขาด” และทุกย่างก้าวของลูกสาวต้องอยู่ในสายตาเสมอ กว่าที่บัวชมพูจะดิ้นรนขออนุญาตทางบ้านสอบเข้าและเดินทางมาเรียนต่อคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่กรุงเทพฯ ได้สำเร็จ เธอก็ต้องเสียน้ำตาพิสูจน์ตัวเองไปหลายต่อหลายถังจนแทบหมดแรง
“จะไปเที่ยวเชียงใหม่กับเพื่อนอย่างนั้นรึ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่ทรงพลังพอกำจัดเสียงรอบข้างให้เงียบสนิท อาจารย์ภมรเงยหน้าขึ้นจากสมุดตรวจงาน แววตาหลังกรอบแว่นสายตาดุคมกริบราวกับกำลังสแกนทะลุความคิดของลูกสาว
“ค่ะคุณพ่อ…” บัวชมพูตอบเสียงแผ่วเบา พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าบนพรมเบื้องหน้าบิดาอย่างออดอ้อน “ก็… พวกเราเรียนจบปริญญาตรีกันแล้วนะคะคุณพ่อ กว่าจะทำโปรเจกต์ผ่านมาได้พวกเราเหนื่อยกันมากจริง ๆ นะคะ หนูแค่อยากไปพักผ่อนสูดอากาศกับเพื่อน ๆ สักสามวันสองคืนเองค่ะ”
“เพื่อนที่ว่า… มีใครบ้าง? ผู้ชายในกลุ่มนั้นมีใครคอยตามจีบแกอยู่หรือเปล่า บัวชมพู… ลูกก็รู้ว่าพ่อคิดยังไงเรื่องพวกนี้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ชีวิตในมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย แกต้องโฟกัสกับอนาคต” น้ำเสียงของอาจารย์ภมรยังคงไร้ระลอกคลื่นแห่งความใจอ่อน
“โธ่คุณพ่อคะ ไม่มีใครสักหน่อยค่ะ! พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกันจริง ๆ มีทั้งน้ำ เค้ก นุ่มนิ่ม แล้วก็เพื่อน ๆ คนอื่นช่วยกันดูแลตลอดทางแน่นอนค่ะ นะคะคุณพ่อ… ให้หนูได้ไปเปิดหูเปิดตาฉลองความสำเร็จกับเพื่อน ๆ เถอะนะ สัญญาว่าจะโทรรายงานตัวทุกชั่วโมงเลย!” บัวชมพูรีบส่ายหัวดิกจนผมยาวสลวยไหวตามแรง มือเล็กเอื้อมไปเกาะแขนเสื้อบิดาเบา ๆ แล้วเริ่มงัดไม้เด็ดส่งสายตาอ้อนวอนขั้นสุด น้ำตาคลอเบ้าหน่วยด้วยความอินจัด
อาจารย์ภมรจ้องมองดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาใส ๆ ของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจนใจ ความดุและกำแพงเหล็กที่สร้างไว้มักจะพังทลายลงทุกครั้งเมื่อเจอไม้นี้ของบัวชมพู
“เฮ้อ… ให้มันได้อย่างนี้สินะแม่ตัวดี” อาจารย์ภมรเอ่ยเสียงอ่อนลงพลางยื่นมือหนามาดีดหน้าผากมนเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู “โตเป็นสาวจนจะรับปริญญาอยู่แล้วยังทำตัวเป็นเด็กขี้แงไปได้… เอาล่ะ พ่ออนุญาต แต่จำคำพูดตัวเองไว้ด้วยว่าต้องดูแลตัวเองดี ๆ แล้วก็โทรรายงานตัวตามเวลา ห้ามขาดแม้แต่สายเดียว เข้าใจไหม?”
